| L | M | Me | X | V | S | D |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Mar | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |
Érase un deporte chamado Fútbol(Parte IV)
Pois con ista entrada chegamos ao final das entregas ” Érase un deporte chamado Fútbol” . Falarei do corazón do fútbol, o seu sistema e organización. Agora xa sebedes, a poñelo en práctica!.
Campo de xogo.
O fútbol xógase nun terreo de céspede natural ou artificial de forma rectangular. As medidas permitidas do terreo son de 90 a 120 metros de longo e de 45 a 90 metros de ancho, pero para partidos internacionais recoméndanse as seguintes medidas: entre 100 e 110 metros de longo, e entre 64 e 75 metros de ancho.
Inicio do xogo
Cada un dos dous equipos consta dun máximo de 11 xogadores e un mínimo de 7. Durante o partido poderanse cambiar a estes xogadores por outros, os denominados suplentes ou substitutos. Un dos xogadores titulares deberá ser o gardameta. Está permitido que un gardameta e outro xogador do equipo intercámbiense de posición durante o encontro, a condición de que sexa durante unha interrupción e co consentimento do árbitro.
Cada xogador deberá ter unha indumentaria básica, a cal consta dunha camiseta ou xersei con mangas, uns pantalóns curtos, medias, canilleras ou espinilleras e un calzado adecuado. As cores da indumentaria de ambos os equipos e a de ambos os gardametas deben ser claramente diferenciables para a vista. Os capitáns (xogadores representantes de cada equipo) deberán levar algunha marca identificatoria para ser chamados polo árbitro cando sexa necesario, que xeralmente é un brazalete.
O fútbol xógase cun balón ou pelota de forma esférica.Deberá ser de coiro ou outro material adecuado. Cada encontro será controlado por un árbitro principal designado pola organización da competición en cuestión, quen será a autoridade máxima do partido e o encargado de facer cumprir as regras do xogo. Ademais terá á súa disposición 2 árbitros asistentes ou lineman (home de liña)para axudalo na toma de decisións.
Duración e resultado
Aínda que o regulamento non especifica un tempo fixo de duración dos partidos, o tempo máis usado a nivel mundial é de 90 minutos por partido, divididos en dous tempos de 45 minutos, con 15 minutos de descanso entre ambas as metades. Aínda que para cada competición fíxase un tempo para cada partido da mesma, durante os partidos sempre se perde tempo de xogo por distintas situacións, é por isto que o árbitro principal de cada encontro pode engadir unha certa cantidade de minutos ao finalizar cada período.En moitos casos, cando o partido termina en empate, débese buscar algunha forma de que un dos dous equipos sexa considerado o gañador do encontro, e para lograr isto existen varias formas. Se o partido termina empatado, pódese xogar unha prórroga ou tempo extra, a cal consta de dous tempos, xeralmente, de 15 minutos cada un, onde se continua o partido inicial. Ademais, existen dúas formas de que a prórroga culmine antes de tempo: o gol de ouro e o gol de prata, aínda que estas formas foron deixadas de lado nos últimos anos.
Se persiste a igualdade, executarase unha serie de tiros penais. A mesma consiste en que cada equipo execute penais de forma alternada ata totalizar 5 cada un. Se ao cabo dos 10 penais executados persiste a igualdade, continuarase executando un penal por equipo ata que se defina un gañador.
Faltas e continuación do xogo
Cada vez que un xogador intente golpear ou golpee a outro, empúxeo, retéñao para sacar unha vantaxe, chúspao ou toque o balón coas súas mans (excepto o gardameta), o árbitro marcará un tiro libre directo a favor do equipo que non cometeu a infracción, que se executará desde o lugar da infracción. Se ocorreu dentro da área penal propia, independentemente da posición do balón e se o balón está en xogo, marcarase un tiro penal en contra do equipo infractor.
Se un xogador xoga de forma perigosa, obstaculiza a un adversario ou impide ao gardameta sacar o balón coas súas mans, marcarase un tiro libre indirecto a favor do equipo que non cometeu a infracción, que se executará desde o lugar da infracción. Ademais marcarase un tiro libre indirecto se o gardameta mantén a pelota nas súas mans por máis de 6 segundos ou toca o balón logo de habelo tocado anteriormente, recíbeo dun compañeiro ou directamente dun saque de banda.
Un xogador poderá ser merecedor de recibir un cartón amarelo (amoestación) ou vermella (expulsión), se comete algunha infracción das especificadas no regulamento. Se un xogador recibe un cartón vermello, será expulsado do terreo e non poderá ser substituído por outro. Se un xogador recibe dous cartóns amarelos nun mesmo partido, recibirá un cartón vermello e será expulsado. Os cartóns son unha forma de facer cumprir as regras do xogo por parte dos xogadores.
Se o balón abandona o terreo de xogo por unha liña de meta logo de ser tocado por un xogador defensa, concederase un saque de esquina ao equipo rival. Se é tocado por última vez por un atacante, concederase un saque de meta ao equipo defensor. Se o balón abandona o campo por unha das liñas de banda, concederase un saque de banda ao equipo que non tocou o balón por última vez.
O obxectivo do deporte é marcar máis goles que o rival. Considérase que un equipo marcou un gol cando se introduce o balón por completo entre os postes verticais e por baixo do poste horizontal da portería rival, a condición de que non se cometeu unha infracción ás regras do xogo previamente.
Os 10 futbolistas máis feos da historia
Agora unha pequena entrada onde veremosos xogadores máis feo no panorama futbolístico mundial. Esta encuesta fíxose a través de internet e recopiláronse neste pequeno video os máis votados. Ahí van,preparade as cámaras e as risas:
OS CARTOS PODEN CON TODO
O pasado 7 de xuño foi anunciado a fichaxemáis carada historia do fútbol, estexogador foi Cristiano Ronaldo. O seu prezo foi astronómico e inpensable para a moita xente que temos hoxe en díaen España. Florentino Pérez pagou a friolera de 94 millóns de euros, ou o que o mesmo o Manchester adquiriu 80 millóns de libras.
Para todo ser racional este precio é desorbitado e moita xente se pregunta coma unha sola persoa pode costar máis ca unha institución ou máis co diamante máis caro atopado ata agora, uns 60 millóns de euros. Unha curiosidade entre as moitas de esta fichaxe é que o actor de Indiana Jones( Harrison Ford), envolsouse o ano pasado 47 millóns de euros,só podería pagar a metade da fichaxe de Ronaldo.
Os 4 xogadores máis caros da historia foron fichados todo por, adiviñade quen? Pois parabéns a todos os que acertastes,si foi florentino Pérez, que no seu primer ciclo coma presidente fichou a Figo,Ronaldo, Zidane e Beckham por uns 200 millóns de euros aproximadamamente. Cristiano Ronaldo costou case a metade do que custaron os 4 mellores xogadoresdo século XXI.
Zidane-73 millóns
Figo-6o millóns
Ronaldo-55 millóns
Beckham-50 millóns
En definitiva a persoa máis cara da historia é portuguesa,ten 23 anos e se embolsará 13 millóns netos por cada unha das 6 temporadas ao servicio do club. Parécevos xusto?
Copa Confederacións
A Copa FIFA Confederacións é un torneo de fútbol organizado pola FIFA, na que participan oito equipos que representan ás seis confederacións que compoñen ao máximo organismo do fútbol mundial.
Nun principio celebrábase cada dous anos, pero agora realízase cada catro anos, un ano antes da Copa Mundial de Fútbol e será sempre na sé da mesma, para coñecer a capacidade organizativa do país anfitrión dese certamen. A Copa Confederacións congrega aos ganadores dos torneos continentales de cada confederación (Copa Asiática, Copa Africana de Nacións, Copa de Ouro, Copa América, Copa das Nacións da OFC, Eurocopa), ao ganador da Copa Mundial da FIFA e ao anfitrión do torneo (se se repite algún se colle o seguinte mellor do torneo continental ao que pertence este equipo):
AFC: Copa Asiática
CAF: Copa Africana de Nacións (Todos os países de África)
CONCACAF: Copa de Ouro (América do Norte, América Central, as illas do Caribe, as nacións sudamericanas de Guyana e Suriname, e o Departamento de Ultramar francés de Guayana Francesa)
CONMEBOL: Copa América (Países de América do Sur)
OFC: Copa das Nacións (Países de Oceanía, excepto Australia)
UEFA: Eurocopa
Naceu en 1992 como Copa Rei Fahd e organizada en Arabia Saudita. En 1997, a FIFA elevouna de categoría, aumentou o número de participantes a oito e a renombró Copa FIFA Confederacións. En 2001, como anticipo da Copa Mundial de Fútbol de 2002 foi organizada por Corea do Sur e Xapón. Baixo este precedente, Alemania tamén organizou a do ano 2005. A deste ano celebrarase en Sudáfrica do 14 ao 28 de xuño .
No torneo do ano 2003, o mundo viuse conmocionado debido á morte do xogador camerunés Marc-Vivien Foé, que morreu por extendimiento do seu ventrícula esquerda no minuto 71′ do partido de semifinais entre Camerún e Colombia e, trala morte de Marc-Vivien Foé, dise que Joseph Blatter deulle o seu nome ao trofeo do evento.
O Campión actual é Brasil , dende a edición de Alemaña no ano 2005 ,na que quedou segunda Arxentina , terceira Alemaña e cuarta México. E así quedaron as clasificacións nas edicións pasadas:
| Francia 2003 Gañador: Francia Segundo: Camerún Terceiro: Turquía Cuarto: ColombiaKorea/Xapón 2001 Gañador: Francia Segundo: Xapón Terceiro: Australia Cuarto: Brasil México 1999 Gañador: México Saudi Arabia 1997 Gañador: Brasil Saudi Arabia 1995 Gañador: Dinamarca Saudi Arabia 1992 Gañador: Arxentina |
A copa xa comeza este Domingo, asique ás 20:30 todos coa vermella no seu partido contra Nova Zelanda!.
O retorno do Rei
Coa chegada das eleccións para a temporada 2009-2010 formouse un revuelo en torno a un vello coñecido do Real Madrid e tamén un vello coñecido do panorama mundial futbolístico,FLORENTINO PÉREZ. Este señor con accións nun gran número de empresas a nivel mundial coma ACS ou IBERDROLA presentouse no ano 2001 as eleccións coma un auténtico descoñecido,pero cun aval superior os 80.000.000 de euros que se requiren para presentarse coma candidato á presidencia do Madrid.En só dúas temporadas conseguiu traer a 4 dos mellores xogadores da historia: Beckham,Ronaldo,Figo e Zidane por un módico precio de 220 millóns de euros entre os catro.Esta etapa ademais foi denominada coma a época dos GALÁCTICOS.Durante este tempo florentino conseguiu traer un champions e dúas ligas con destino madrid e acadar o respeto mundial do real madrid coma mellor clube do mundo.
Este ano había cinco candidatos a presidencia pero por falta de non ter un aval suficiente,o único superviviente foi florentino Pérez que promete traer de novo aos mellores,de momento o primeiro chámase Kaká e invertiu uns 65 millóns de euros en él,que gañará 9 millóns netos por ano có 50% de dereitos de imaxe.Estes son os seguintes que quere fichar:
C.ronaldo:80 millóns de euros
Ribery:50 millóns de euros
Villa:45 millóns
Silva:25 millóns
E a pregunta que vos lanzo agora é a seguinte:A quen preferides?
Mentres que pensades esta complicada pregunta deixovos có video da presentación de florentino 2009. Espero que vos guste.
Os comezos
Os antecedentes máis remotos do xogo pódense situar ao redor do ano 200 a.C. durante a dinastía Han en Chinesa. O seu xogo chamábase tsu chu (tsu significa aproximadamente dar patadas e chu denota unha bóla feita de coiro relleno). Ata os emperadores chineses tomaron parte no xogo. Os gregos e os romanos tiveron unha gran variedade de xogos de pelota (como o episkuros e o harpastum) e algúns probablemente serían tanto para xogar coas mans como cos pés. No século VII os xaponeses tiveron unha forma de fútbol chamada kemari. No século XIV disputábase en Florencia un xogo chamado calcio (giuoco do calcio, ?xogo da patada?), que se xogaba por equipos de 27 xogadores con seis árbitros. Este xogo permitía usar tanto as mans como os pés.
Non é senón ata o século XII que se atopan evidencias dalgún tipo de fútbol practicado en Inglaterra. Na idade media coñecéronse varios tipos. Basicamente era un fútbol que tiña lugar entre faccións ou grupos rivais en vilas e cidades e tamén entre pobos e parroquias. Tomaban parte unha gran cantidade de xogadores e as porterías podían estar separadas máis dun quilómetro. Estes xogos, que a miúdo eran violentos e perigosos, estaban asociados especialmente co Carnaval e chamáronse fútbol de carnaval. Algúns destes xogos sobreviviron en Inglaterra ata ben entrado o século XX. Unha sucesión de edictos reais de reis ingleses levaron á supresión do fútbol. De feito, estes xogos floreceron durante os periodos Tudor e Estuardo. Oliver Cromwell intentou poñerlles freo, pero coa Restauración e o reinado de Carlos II pronto se rehabilitaron. No século XVIII era popular nas escolas públicas inglesas, pero aínda comprendía moitos xogadores por bando. Unhas cantas escolas públicas desenvolveron unha forma máis organizada que sobreviviu en Eton (Eton wall game, Eton field game), Harrow (Harrow football) e Winchester (Winchester football).
En 1846 realizouse o primeiro intento serio de establecer un reglamento. Foi promovido por H. de Winton e J. C. Thring na Universidade de Cambridge, que prepararon un encontro entre representantes das escolas públicas máis importantes para intentar crear un xogo de regras estandarizado. Chegaron a un acordo e formularon dez, coñecidas como ?as regras de Cambridge? e que Thring describiu como ?o xogo sinxelo?.
En 1855 fundouse o Sheffield Football Club, o club máis antigo do mundo, e en 1862 comezou a existir o Notts County, o club de liga máis antigo do mundo. En outubro de 1863 fundouse a Fútbol Asociación (FA) na Taberna Freemasons, na rúa Great Queen de Londres. A idea dunha Copa de Fútbol Asociación foi do secretario da FA, Charles Alcock, quen propuxo os seus plans nunha reunión á que asistiron doce clubs en outubro de 1871. Participaron quince clubs na primeira competición en 1872, que foi gañada polos Wanderers, que bateron aos Royal Engineers. Ata 1892, case todas as finais celebráronse en Kennington Oval (Londres), que é máis coñecido polo críquet. Ata 1883, todos os ganadores foron clubs de afeccionados. Os Wanderers gañaron seis veces; os Old Etonians gañaron dúas veces e foron segundos en seis ocasións. Tamén en 1872 celebrouse o primeiro partido internacional (entre Inglaterra e Escocia), e en 1878 celebrouse o primeiro partido con luz eléctrica.
A finais da década de 1870, comezou unha longa, e ás veces mordaz, disputa sobre os proles e os contras do profesionalismo e se os xogadores debían ou non ser pagados con diñeiro como compensación polos salarios perdidos ao tomar parte nun partido. En 1885 se legalizó por fin o profesionalismo, pero a discusión continuou durante anos e afectou a outros países. Outro evento importante foi a creación da Liga de Fútbol en 1888; esta converteuse nun modelo para outros países que posteriormente imitárona.
Esta adopción desenvolveuse con rapidez en Europa e moitas outras partes do mundo a finais do século XIX. Os soldados británicos, así como os marineros, funcionarios das colonias, homes de negocios, enxeñeiros e mestres exportaron o xogo a través do mundo, como fixeron co críquet e outros xogos e deportes. A pauta foi a mesma. Mostraban unha pelota, comezaban a xogar e logo invitaban aos locais a unírselles.
En Viena había unha gran colonia británica que foi a responsable da creación do primeiro club de fútbol de Viena e do Club de Fútbol e Críquet de Viena, do que derivou o FK de Austria. O austriaco Hugo Meisl, un membro do Club de Críquet de Viena e secretario da FA de Austria (fundada en 1904), tivo unha gran influencia no desenvolvemento do fútbol en Europa e foi o principal impulsor da Copa Mitropa (o prototipo dos eventos europeos de club modernos) e das competicións da Copa de Nacións. Dinamarca foi outro dos países europeos que comezou pronto a practicar o xogo. En 1879 había un club inglés de fútbol en Copenhague e a FA danesa fundouse en 1889. Os residentes ingleses en Italia fundaron o Club de Fútbol e Críquet de Génova, e o Génova (1892) é o club máis antigo da liga italiana; a FA italiana creouse en 1898. En Hungría, o xogo comezou na década de 1890 (a FA fundouse en 1901) e no primeiro equipo húngaro había dous xogadores ingleses. En Alemania e os Países Baixos, o xogo arraigó cara a 1900 (cando se fundou a FA alemá). Cara a 1908 había 96 clubs holandeses. A FA holandesa fundouse en 1889. En 1887, dous propietarios ingleses de hilanderías, os irmáns Charnock, introduciron o fútbol en Rusia preto de Moscú. A finais da década de 1890, a Liga de Moscú estaba funcionando.
A principios do século XX, o xogo estaba estendido por toda Europa e a maioría dos países formaran a súa asociación de fútbol: Bélgica (1885), Checoslovaquia (1901), Finlandia (1907), Luxemburgo (1908), Noruega (1902), Portugal (1941), Rumania (1908), España (1913), Suecia (1904) e Suiza (1895).
En Sudamérica, os marineros británicos xogaron ao fútbol en Brasil na década de 1870, pero o seu principal impulsor foi Charles Miller, fillo duns emigrantes ingleses. Animou aos traballadores ingleses residentes a formar clubs (algúns xa existían para o críquet). O primeiro club importante brasileiro foi o Associaçãou Atlética Mackenzie en Sãou Paulo. En Arxentina, o xogo foi introducido polos residentes ingleses en Bos Aires, e a AFA fundouse en 1891. Con todo, arraigó con certa lentitud e ao final foron os emigrantes italianos os que fixeron popular o xogo. Chile formou a súa federación en 1895, Uruguay en 1900 e Paraguay en 1906. A influencia británica en Sudamérica é evidente nos nomes dalgúns clubs: Corinthians en Brasil, Everton e Rangers en Chile, Liverpool e Wanderers en Uruguay, Racing Club, River Plate e Newell?s Old Boys en Arxentina.
Ata hai pouco e con motivo da celebración da Copa do Mundo de 1994, os Estados Unidos non foron asociados a miúdo co fútbol, pero se xogou alí desde case os comezos. O club Oneida de Boston fundouse en 1862 e a selección nacional alcanzou as semifinais na Copa do Mundo de 1930. En África o movemento colonial británico xogou un gran papel na introdución do fútbol, pero se desenvolveu máis amodo que no continente, mentres que en Canadá Australia só nos últimos anos fíxose popular.
En 1904 fundouse en Parides o órgano rector mundial, a Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA). Entre as dúas guerras mundiais comezou a practicarse noutros moitos países e logo da II Guerra Mundial moitos países do Tercer Mundo tamén o fixeron. En 1992, a FIFA tiña 179 membros.
Érase un deporte chamado Fútbol(Parte III)
Oxe, nesta nova entrega da serie, falareivos do fútbol e do seu desenrolo no mundo.Imos aló.
Popularidade
Os países que figuran con cor verde son os que teñen maior número de xogadores activos por cada 1.000 habitantes.Segundo unha enquisa realizada pola FIFA no ano 2006, aproximadamente 270 millóns de persoas no mundo están activamente involucradas no fútbol, incluíndo a futbolistas, árbitros e directivos. Destas, 265 millóns xogan ao fútbol regularmente de xeito profesional, semi-profesional ou amateur, considerando tanto a homes, mulleres, novas e nenos. Devandita cifra representa ao redor do 4% da poboación mundial. A confederación con maior porcentaxe de persoas activamente involucradas co fútbol é a CONCACAF, co 8,53% da poboación. O seu contraparte dáse na zona da AFC, onde a porcentaxe é de só un 2,22%. A UEFA ten unha porcentaxe de participación do 7,59%; a CONMEBOL de 7,47%; a OFC de 4,68%; e a Confederación Africana de Fútbol do 5,16%. Existen máis de 1,7 millóns de equipos no mundo e aproximadamente 301.000 clubs.
O país con máis futbolistas que se desempeñan regularmente (excepto nenos) é China, que posúe 26,1 millóns de futbolistas. Outros países que o seguen son: Estados Unidos (24,4 millóns), India (20,5 m.), Alemaña (16,3 m.), Brasil (13,1 m.) e México (8,4 m.). Doutra banda, o país con menor cantidade de futbolistas regulares (excepto nenos) é Montserrat, con apenas 300 futbolistas, seguido polas Illas Virxes Británicas (658), Anguía (760) e as Illas Turcas e Caicos (950).
Fútbol feminino
.O fútbol feminino tivo un crecemento lento no fútbol moderno, principalmente por obstáculos sociais e culturais que non permiten o ingreso pleno da muller ao deporte. O primeiro encontro feminino baixo as regras do fútbol asociación do cal téñense rexistros sucedeu en 1892 en Glasgow, Escocia. A finais de 1921 o fútbol feminino foi prohibido en Inglaterra, feito que non lle permitiu expandirse ao resto do mundo. En 1969 o fútbol feminino volveuse a organizar en Inglaterra, motivo polo cal comezou a expandirse fóra do seu territorio. O primeiro encontro internacional de seleccións de fútbol feminino ocorreu en 1972, casualmente 100 anos despois do primeiro encontro masculino, onde Inglaterra venceu a Escocia por 3 a 2.Os primeiros torneos mundiais comezaron a disputarse nos anos 1990: a Copa Mundial Feminina de Fútbol a partir de 1991 e como deporte dos Xogos Olímpicos desde 1996.
Segundo unha enquisa realizada pola FIFA, existen ao redor de 26 millóns de xogadoras no mundo. En media, por cada 10 futbolistas (de ambos os sexos) existe unha muller futbolista no mundo.
Economía
Os patrocinadores oficiais da Copa Mundial de Fútbol de 2006 producen un dos maiores ingresos para a FIFA.
Obxectos personalizados como esta pelota de Brasil son claros exemplos de merchandising.Segundo estimacións da FIFA, durante o período 2003-2006 devandito organismo tivo ingresos por 3.238 millóns de francos suízos (CHF) e gastos por 2.422 millóns de CHF, o cal dá un superávit de 816 millóns de CHF. O 92% (2.986 millóns de CHF) dos ingresos están relacionados coas competicións internacionais, particularmente a retransmisión por televisión da Copa Mundial de Fútbol de 2006, que comprende 1.660 millóns de CHF dese valor. O resto dos ingresos divídense en partes iguais entre ingresos financeiros e outros ingresos de explotación. Do total dos ingresos, 714 millóns de CHF conséguense por concepto de dereitos de merchandising. Moitos destes ingresos danse en puntos de venda nos arredores dos estadios da Copa Mundial de Fútbol. En canto aos gastos, o 69% (1.682 millóns de CHF) dos mesmos están dedicados á organización de campionatos e ao desenvolvemento do deporte: un 46% dos gastos totais (1.125 millóns de CHF) e un 23% (557 millóns de CHF) respectivamente. O 26% (622 millóns de CHF) dedicouse a gastos operativos, como o son o transporte, alugueres, gastos xurídicos, comunicacións, entre outros. O outro 5% (118 millóns de CHF) corre por efectos do cambio de divisas e intereses.
Os orzamentos dos clubs de fútbol pódense atopar en diferentes valores dependendo da zona do mundo onde se atopen. Os maiores orzamentos pódense atopar en Europa, particularmente nas principais ligas de Alemaña, España, Italia e Inglaterra. En gran parte de América do Sur os maiores ingresos débense á transferencia de xogadores ás ligas europeas, os fondos achegados polas transmisións da televisión e a publicidade nas camisetas. Polo lado dos europeos, os dereitos televisivos, a publicidade, a venda de entradas e o merchandising cobren gran parte do orzamento.
O fútbol tamén cumpre un rol solidario. Un dos principais achegues da FIFA ao desenvolvemento do deporte en áreas onde isto se fai difícil por falta de materiais e técnicas de desenvolvemento é o Programa Goal. Doutra banda, a FIFA traballa con UNICEF desde 1999, brindando material de traballo relacionado co fútbol para que este sexa repartido por esta organización das Nacións Unidas. Regularmente realízanse en todo o mundo encontros amigables con propósitos benéficos, cuxos promovedores adoitan ser estrelas do fútbol mundial.
Dopaxe
A loita contra a dopaxe no fútbol remóntase a 1966, cando a FIFA converteuse nunha das primeiras federacións internacionais en crear regras para controlar ao mesmo. Anualmente fanse 20.000 probas anti dopaxe a futbolistas de todo o mundo, das cales entre 80 e 90 dan positivas, maioritariamente polo uso de cocaína ou cannabis.
Quizais o caso máis coñecido de dopaxe no fútbol foi o de Diego Armando Maradona, que tras un partido pola Copa Mundial de Fútbol de 1994 en Estados Unidos foi seleccionado para a realización da proba. A súa mostra deu positiva e aplicóuselle unha pena de 15 meses.
Violencia
A violencia no fútbol é case tan antiga como o deporte mesmo. As súas orixes remóntanse aos encontros de fútbol de entroido durante a Idade Media, os cales caracterizábanse por non ter regras e polo uso desmedido da violencia. En 1314 realizouse a primeira prohibición deste deporte para evitar a crecente onda de violencia que producía.[50] A primeira aparición da violencia no fútbol moderno, de 1863 en diante, ocorreu en 1885, cando un encontro entre os equipos ingleses de Preston North End e Aston Vila terminou cunha brutal pelexa entre xogadores de ambos os equipos.
Os grupos violentos dunha inchada reciben varios nomes, pero se destacan algúns como barra bravas, hooligans ou ultras. En América do Sur un dos países que foi máis afectado pola violencia é Arxentina, que ao longo da súa historia tivo máis de 140 mortes relacionadas con incidentes en campos de fútbol e os seus arredores.[52] En Italia a violencia relacionada co fútbol vai aínda máis lonxe. Os denominados ultras italianos caracterízanse polos seus insultos racistas e ata pola fabricación de armamento para as batallas que efectúan antes, durante e logo dos encontros.
A violencia no fútbol xerou cousas aínda peores, tal como foino a denominada Guerra do Fútbol. Devandito conflito foi agudizado pola serie de encontros que disputaron as seleccións de fútbol do Salvador e Fonduras. Devanditos encontros eran válidos pola clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de 1970 a disputarse en México.
Para evitar estes males do fútbol, a FIFA promove unha campaña chamada Fair Play ou Xogo Limpo, a cal invita aos participantes deste deporte a mostrar valores que fan crecer ao fútbol. Anualmente o mesmo organismo entrega un ou máis premios a persoas, clubs, asociacións ou entidades de calquera tipo que transmiten os valores do Fair Play.
Cultura
A visión dun artista plástico sobre o calzado deportivo no Walk of Ideas.
O Fußball Globus en Núremberg.A cultura é o conxunto de expresións dunha sociedade, e como tal o fútbol non está exento da mesma. Un dos institutos que promoven o fútbol como cultura a nivel internacional é o Goethe-Institut, que realizou exposicións ao redor do mundo cuxos temas eran o fútbol.
Unha importante mostra de cultura deuse durante a Copa Mundial de Fútbol de 2006 disputada en Alemaña. O Walk of Ideas foi unha mostra exhibida nese país durante ese ano, a cal constaba dunha serie de obras plásticas que representaban a Alemaña, sendo unha delas un par de zapatos de fútbol.
O deseño gráfico achega o seu parte á cultura deste deporte, xa que o deseño dos afiches e demais elementos gráficos deben representar ao país onde se realiza a competición á cal fóronlle asignados devanditos traballos. Tamén valen destacar traballos como os do humorista gráfico e escritor arxentino Roberto Fontanarrosa, xa que moitos dos mesmos estaban relacionados co fútbol.
A relación coa literatura foi máis problemática. Habendo sido popularmente rexeitada polos escritores desde os seus inicios, recentemente a partir dos anos 1960 e 1970 os literatos achéganse ao mundo do fútbol. Este achegamento pode relacionarse co auxe dos estudos semióticos, que revalorizaron as manifestacións culturais de carácter masivo e popular.
No cine e a televisión adóitase ver contido relacionado a este deporte. En cando ao primeiro, existen moitas películas dedicadas a este xogo, aínda que poucas creadas co apoio da FIFA. Dentro das máis coñecidas destácanse a triloxía ¡Goool!: ¡Goool! (2005), ¡Goool! 2: Vivindo o soño (2007) e ¡Goool! 3: O Xogo Final (2008), todas co apoio de FIFA A FIFA tamén lanzou unha película relacionada coa Copa Mundial de Fútbol de 2006.En televisión pódense destacar series animadas como o anime xaponés Capitán Tsubasa, que practicamente popularizou o fútbol en devandito país; tamén se poden mencionar producións mexicanas e arxentinas que o toman como ingrediente principal ou secundario.
En canto á música, Voices from the FIFA World Cup contén unha serie de cancións de autores coñecidos. Este foi o álbum musical realizado para a celebración da Copa Mundial de Fútbol de 2006 en Alemaña.
A relación entre os videoxogos e o fútbol é moi frutífera. Un dos primeiros videoxogos futbolísticos exitosos foi o Pele’s Soccer da consola Atari 2600. Moitas edicións volvéronse clásicos, como o FIFA Series, o Prol Evolution Soccer/Winning Eleven e o PC Fútbol, dalgúns dous cales xa falei en anteriores post.
Street Football (Fúbol callejero)
Todo o mundo sabe como é fútbol e mais ou menos as súas regras, ademais , quen mais quen menos ten xogado unha pachanguiña con os seus amigos. Hoxe esta entrada vai dedicada a ese tipo de fútbol que non sae pola televisión, que o importante non é quen gaña ou quen perde , senón a forma de xogar. Esta variante “informal” do Fútbol non utiliza necesariamente os rexistros que utiliza o fútbol , como poden ser un campo grande , lineas de saque de banda ou fóra de xogo e poderíamos dividila en tres grupos: adaptacións que dan menor importancia ás regras, os xogos baseados en puntos por gol e xogos baseados en asociación de movementos. É este último o mais famoso e o que mais adeptos esta a gañar o redor do mundo. Neste,os xogadores concéntranse en pasar o balón ou esquivar a un rival realizando unha serie de piruetas e fintas espectaculares , e o que como xa dixen antes , o que importa non é marcar, senón marcar con estilo. Para que vos fagades unha idea de cómo é este fútbol so que estou a falar, podedes ver os seguintes e impresionantes vídeos:
Os balóns ao longo da historia
Os Balóns utlilizados nos Mundiais de Fútbol, foron mellorando co tempo, grazas á utilización de tecnoloxías para mellorar distintos aspectos como velocidade, impermeabilidad, precisión, e deseño. Desde 1970, as pelotas de cada Mundial foron deseñadas pola compañía adidas.
Nome do balón:
-12 paneles e Modelo T: Usouse no mundial de 1930,era unha pelota de coiro que tiña no seu interior unha vexiga
-Federale 102: Usouse no mundial de 1934 e a vexiga reemplazábase por unha válvula inflabe a través dunha abertura.
-Allen Super Duplo T: Usouse nos mundias dende 1938 ao 1950.Ten uns gajos externos en forma de T
-Crack: No mundial de 1962,auméntanse os paneis, o que o transforma nunha esfera regular
-Slazenger Challenge: No 1996, Volven os gajos rectangulares de cor laranxa,amarela e branca
-Tesltar I: No 1970,é de coiro e con 32 gajos cosidos a man,marcou o modelo dos balóns actuais.
-Telstar II: No 1974, conserva a súa forma anterior,só cambiou a cor das letras impresas de dourado a negro.
-Tango: No 1978,con motibos nos seus gajos usouse de modelo para as seguintes 5 copas.
-Tango España: No 1982,ano no que o mundial tiña sede en España,combinouse o coiro e o poliuretano,o que o fixo impermeable.
-Tango España: No 1986 realizouse o primeriro balón oficial sintético que reduciu aínda máis a absorción da auga.
-Etrusco: No 1990,foi o máis veloz pola súa capa interna de espuma negra de poliuretano.
-Questra: No 1994,coa súa espuma branca de polietileno,tiña gran recuperación enerxética.
-Tricolore: No 1998 tiña micro burbullas cheas de gas,pechadas e altamente resistentes.
-Fevernova: No mundial de Korea e Xapón, tiña tres capas texidas que lle deron unha traxectoria de voo máis precisa.
-Teamgeist: No mundial de Alemaña,contiña menos gajos que os seus antecesores,premitía unha superficie máis suave para rematar.
